"واقعا من رو دوست داري؟"
جلوم نشستي و زل زدي بهم ، چشم هات پر از اشكه چونه ات مي لرزه ،با بغض ازم ميپرسي: " اصلا تو منو دوست داري؟"
نگات ميكنم ، مي خوام بهت بگم: " آره دوستت دارم ، آره تو دنياي مني تو همه چيز مني تو گرمي آفتابي اگه تو نباشی خورشيد برام يخ ميزنه ميدوني تمام قشنگي هاي دنيا وقتي قشنگه كه تو مي خندي؟ مي خوام بهت بگم قلبم فقط واسه تو ميزنه واسه اينكه تورو دوباره ببينم واسه اينكه..." اما تنها چيزي كه از لب هام بيرون مياد سكوته و سكونه و سكوت
نگات ميكنم ، غم توي چشم هات بغض گلوم رو بيشتر فشار مي ده ، چشم هام رو مي بندم و توي خودم داد ميزنم :" تورو خدااااااا گريه نكن، تورو خدا..."
منتظر جوابي... انگار با نگاهت مي خواي ته وجودم رو در بياري ، گوش هات تيز شدن تاآروم ترين كلمه هام رو هم از دست ندن
بلند ميشي و پشتت رو بهم ميكني بهم و ميگي: اگر جوابت فقط سكوته، اگر فقط ميتوني همين رو بهم بدي، اگر حتي نمي توني بهم بگي نه... من دارم ميرم...خداحافظ"
تو ميري و من تو تماشاي كوچيك تر و كوچيك تر شدنت توي خودم خراب تر و خراب تر ميشم
كاش معني سكوتم رو مي فهميدي، كاش اون همه حرف پنهون تو سكوتم رو ميفهميدي
كاش گوش آدم ها قابليت شنيدن سكوت رو هم داشت...
علاقه مندی ها (Bookmarks)